Red pill a psychologia ewolucyjna – mój komentarz

Red pill jest ideologią, która ma być męską odpowiedzią na feminizm. Z tego, co dotąd zaobserwowałam, przeglądając polski i angielskojęzyczny internet, "czerwona pigułka" składa się z elementów wybranych z psychologii ewolucyjnej, zwracania uwagi na prawa mężczyzn, porad dotyczących podrywania wypracowanych przez tzw. artystów podrywu ( pick up artists - PUA) oraz sporej dawki frustracji i mizoginii - w zmiennych proporcjach. Nie jest to też ideologia skodyfikowana i przedstawiana w spójny sposób przez różnych przedstawicieli, co utrudnia odniesienie się do niej.

Pominę tu kwestie związane z sądowymi sporami dotyczącymi małżeństw, opieki nad dzieckiem czy podziału majątku i alimentów po rozwodzie, a także rozważanie społecznych nierówności dotykających meżczyzn jak np. przymusowy pobór do wojska czy zjawisko "szklanej piwnicy". Uważam, że te zgłaszane przez mężczyzn problemy na pewno wymagają głębszej debaty społecznej i szukania rozwiązań, ale wykracza to zdecydowanie poza tematykę tego bloga. Skoncentruję się na tym, co red pill zaczerpnął z psychologii ewolucyjnej oraz co z tej nauki pomija lub zniekształca, gdyż za bardzo sama lubię psychologię ewolucyjną, by tego nie skomentować.

Psychologia ewolucyjna podkreśla wagę biologicznej natury człowieka i przystosowań, jakie nabyliśmy w toku ewolucji, natomiast należy pamiętać, że odkrywane przez nią prawidłowości są ogólne i są od nich wyjątki np.: z tego, że mężczyźni przeciętnie częściej przejawiają agresję niż kobiety nie wynika przecież, że nie ma mężczyzn całkowicie unikających agresji, jak też ponadprzeciętnie agresywnych kobiet. Osobiście lubię psychologię ewolucyjną, bo opiera się na akceptacji tego, że jesteśmy gatunkiem zwierzęcym i ewoluowaliśmy tak jak inne gatunki.

Dla analizy relacji damsko – męskich kluczowe jest stwierdzenie, że strategie reprodukcyjne samic i samców różnią się z tego powodu, że każda z płci ponosi inny koszt urodzenia i wychowania potomstwa – to jest prawda i dotyczy bardzo wielu gatunków, nie tylko ludzi. Koszt wyprodukowania plemników i samego zapłodnienia jest bardzo mały w porównaniu z kosztem, jakim dla kobiety jest ciąża, poród a następnie wychowanie dziecka, które początkowo jest całkowicie od niej zależne. Dlatego kobiety, jeśli tylko mogą, są dużo bardziej wybredne od mężczyzn w doborze partnerów seksualnych i dużo bardziej zależy im na stabilnych, długotrwałych związkach, w których partner zapewni pomoc przy wychowywaniu dziecka, a dużo mniej są zainteresowane przygodnym seksem bez zobowiązań – statystycznie tak właśnie jest.

Kobiety inwestują więcej w wychowanie dziecka, w związku z czym poszukują takiego partnera, który ma zgromadzone zasoby bądź ma odpowiednie cechy, by w przyszłości takie zasoby posiąść. Z tego wynika hipergamia kobiet, czyli poszukiwanie przez kobietę do związku partnera o pozycji społecznej wyższej lub co najmniej podobnej do swojej. To red pill rzeczywiście zaczerpnął z psychologii ewolucyjnej. Kobiety ponadto oceniają potencjalnych partnerów pod kątem dużo większej liczby cech – oprócz statusu społecznego i związanego z tym majątku, liczy się też przecież atrakcyjność fizyczna, charakter, wykształcenie itd. Chodzi o to, by potencjalny ojciec dziecka miał nie tylko dobre geny, ale i zasoby potrzebne do wychowania potomstwa i zapewnienia kobiecie bezpieczeństwa. Natomiast dla mężczyzn sprawa wyboru partnerki jest dużo prostsza: preferowana jest głównie uroda kobiety i jej młody wiek – czyli to, co świadczy o płodności i dobrym zdrowiu. Jako ogólne prawidłowości znajduje to potwierdzenie w licznych badaniach, natomiast niewątpliwie nie odzwierciedla zróżnicowania preferencji między ludźmi oraz znaczącego wpływu kultury na to, co oceniane jest jako pożądane. Doświadczamy tego na co dzień, ta sama osoba będzie często inaczej oceniana przez różnych potencjalnych partnerów/ partnerki.

Hierarchia mężczyzn

W ideologii red pill najczęściej wymieniani są samce alfa i beta – ci pierwsi to mężczyźni dominujący, o dobrych genach i dysponujący zasobami, których kobiety pożądają, w zwiazku z tym też chętnie uprawiaja z nimi seks. Natomiast mężczyźni beta określani są jako frajerzy, którzy są na różne sposoby wykorzystywani przez kobiety. Natomiast samiec omega to osobnik o najniższym statusie w grupie, podobno w ogóle bez szans na wejście w relację seksualną z płcią przeciwną. Wspomina się też o mężczyznach sigma jako "niezależnych wilkach" - tyle, że to koncept powstały w manosferze, w psychologii ewolucyjnej na taki termin nie natrafiłam.

W tej hierarchii przedstawianej przez red pill mamy pomieszanie z poplątaniem, prawda miesza się z mitami. Łatwo też zauważyć, że nie jest to neutralny opis rzeczywistości, ale przebija przez to zupełnie nienaukowe ocenianie i pogarda.

Sam koncept samców alfa, beta czy omega pochodzi z obserwacji zwierząt stadnych, takich jak np. wilki. Tyle, że początkowo obserwowano je w niewoli, zamknięte na wybiegach, gdzie trafiały przypadkowe, niespokrewnione ze sobą osobniki i rzeczywiście najsilniejszy wygrywał i do tego wyładowywał swoją frustrację na słabszych, tyranizując je. Dopiero potem zbadano jak naprawdę wygląda hierarchia w wilczym stadzie w naturalnych warunkach. Przede wszystkim takie stado to grupa rodzinna, a przywództwo w stadzie ma para, samiec i samica, które są rodzicami większości pozostałych członków watahy. Wbrew stereotypom nie zawsze są to osobniki największe czy najsilniejsze, liczy się tu bardziej doświadczenie, zdolność do takiego prowadzenia rodziny, aby jak najbardziej zwiększyć szanse na przetrwanie wszystkich. Poza tym różni członkowie wilczego stada mogą w zależności od uzdolnień przewodzić grupie czasowo w określonych sytuacjach. Ważne decyzje podejmowane są w zasadzie wspólnie przez parę przywódców, chociaż w razie wątpliwości wilcza rodzina, włączając wilka przywódcę, kieruje się decyzjami wilczycy przewodniczącej np. co do wyboru miejsca na norę. Samce nie mają z tym problemów. To tyle, jeśli chodzi o samce alfa wśród wilków. Tak zwany samiec beta to najczęściej dorosły syn pary przywódczej, który pomaga w opiece nad młodszym rodzeństwem - jak widać u wilków hierarchia nie wygląda tak, jak chcieliby to widzieć przedstawiciele red pillu. A u niektórych innych gatunków ssaków z redpillowego punktu widzenia jest jeszcze gorzej, bo np. stadami słoni czy orek przewodzą najstarsze, najbardziej doświadczone samice ;)

Jak to jest u najbliższych kuzynów ludzi? U szympansów zwyczajnych istnieje hierarchia wśród samców - samiec alfa, który pokona rywali w nierzadko bardzo brutalnych walkach, posiada uprzywilejowany dostęp do żywności i partnerek, tyle, że nie można powiedzieć, by to samice go wybierały do seksu – szympansice nie są wybredne i w płodnym okresie kopulują z każdym samcem. To alfa musi się natrudzić, by odganiać od nich inne samce, licząc się z tym, że będzie oszukiwany, gdy czegoś nie widzi. Gdy sam nie daje sobie rady z rządami nad stadem, robi to w koalicji z innym samcem, który dzięki temu też zyskuje swobodny dostęp do partnerek. I tak dopóki nie wyrośnie jakiś nowy silny i sprytny osobnik, który przejmie władzę, walcząc i budując własne koalicje.

Natomiast u szympansów bonobo, które są dużo bardziej pokojowo nastawione, rządzą koalicje złożone z samic. Samce, choć w pojedynkę są silniejsze od samic, w stadach są mniej liczne i chcąc nie chcąc muszą się podporządkować. Ale ten stan rzeczy raczej im odpowiada, bo w stadach bonobo każdy kopuluje z każdym i to zarówno w układach hetero- jak i homoseksualnych. Seks jest dla nich sposobem podtrzymywania relacji i rozwiązywania konfliktów, a że nie sposób w takim stadzie ustalić, czyje dzieci są czyje, wszystkie traktowane są jako potencjalnie własne, co znacząco redukuje agresję.

Jak widać sam koncept samców alfa jest dużo bardziej skomplikowany i zróżnicowany, żeby go zamknąć w jeden prosty schemat. Inną bardzo znaczącą różnicą jest to, że według red pillu mężczyzna alfa jest osobą dominującą, ale też egoistyczną, nastawioną na zrealizowanie swoich potrzeb i interesu nawet kosztem innych kobiet i mężczyzn. W zwierzęcych stadach jest tak, że alfa działa dla dobra całego stada – owszem, ma uprzywilejowaną pozycję i zapewnia tym samym większe szanse przetrwania swoim genom, ale też podejmuje się większego ryzyka dla dobra pozostałych członków np. stając w ich obronie. Bycie alfą ściśle wiąże się z odpowiedzialnością za swoją grupę, co w red pillu jest pomijane.

Ojcostwo

Ogromną obawą, która pojawia się w środowisku red pill jest to, że mężczyźni mogą zostać przez kobiety wykorzystani do wychowywania nie swoich dzieci. Oczywiście takie sytuacje zdarzały się i zdarzają, zobaczmy jednak, co mówią o tym ewolucjoniści ( i antropolodzy ;)

Choć oczywiste jest, że największy wysiłek zwiazany z urodzeniem i wychowaniem potomstwa ponoszą kobiety, to ludzcy ojcowie poświecają więcej wysiłku i zasobów niż wiele innych ssaków, może z wyjątkiem wilków – wilki są świetnymi ojcami, ale już przedstawiciele innych ssaczych gatunków mało interesują się młodymi. Natomiast rozwój małego człowieka wymaga tyle wysiłku, że u ludzi rozwinęła się opieka przez oboje rodziców. Jednak w przeciwieństwie do kobiety, mężczyzna nigdy nie mógł być pewien swego ojcostwa, a jednocześnie w interesie przetrwania plemienia czy szerzej – gatunku - było to, aby inwestował w to wychowanie. U kobiet rozwinęła się – nietypowa u ssaków - ukryta owulacja i brak zewnętrznych wskaźników fazy płodnej, co znacznie utrudnia powiązanie aktu kopulacji z ojcostwem. Jednocześnie płodność i pociąg seksualny kobiet utrzymujący się przez cały rok, a nie tylko w okresie rui, jak to ma powszechnie miejsce u innych zwierząt, sprzyja utrzymywaniu kontaktów seksualnych i budowaniu silniejszej więzi z partnerem. Tak w naszym gatunku rozwinęła się monogamia - przynajmniej czasowa, na okres wychowywania dziecka. Badacze prehistorii uważają, że w plemionach zbieracko-łowieckich większość ludzi żyła w związkach monogamicznych, a poligamia występowała jedynie sporadycznie. Natomiast powszechne było w nich... cudzołóstwo. Podobnie jest zresztą u wielu żyjących współcześnie ludów tubylczych, których styl życia częściowo może przypominać życie naszych praprzodków (Nie należy jednak utożsamiać współczesnych ludów tubylczych z społecznościami zbieracko-łowieckimi, jakie istniały w prehistorii. Większość tych, które jeszcze istnieją, praktykuje od wieków także rolnictwo). "Utrzymywanie pozamałżeńskich relacji intymnych z innymi mężczyznami było akceptowane i powszechne, dotyczyło ok. 70 proc. Indian" – ogłosił Robert Walker, antropolog z Uniwersytetu Missouri na łamach pisma Proceedings of the National Academy of Science. Z kolei polski antropolog Bronisław Malinowski, który badał życie mieszkańców Wysp Trobriandzkich i napisał książkę "Życie seksualne dzikich" twierdził, że pozamałżeńska rozwiązłość jest w tych społecznościach regułą, a nie wyjątkiem. Przy braku testów DNA ustalenie ojcostwa dzieci nie mogło być pewne, tyle że w wielu społecznościach to nie przeszkadzało. I tak w wychowywanie dzieci włączali się wszyscy członkowie rodziny. To jest nasze ewolucyjne dziedzictwo, bo to na życie w grupach rodzinnych i plemionach zbieracko-łowieckich przypada większa część historii ludzkiej. Dopiero około 11-12 tysięcy lat temu formuła zbieractwa i łowiectwa zaczęła się przekształcać w kulturę rolniczą i wtedy rozwinął się patriarchat.

Ludzie jako gatunek patriarchalny?

W świetle powyższych opisów życia ludów tubylczych powinno być jasne, że nie sposób traktować patriarchatu jako rzekomo ewolucyjnego dziedzictwa naszego gatunku. Jednak natknęłam się w red pillu na takie twierdzenia, a to już po prostu dowód ignorancji. Skąd się więc wziął patriarchat? Na pewno u jego podstaw stało wynalezienie rolnictwa, osiadły tryb życia i związana z tym możliwość gromadzenia różnych zasobów oraz konieczność ich ochrony – coś, co nie było możliwe dla łowców-zbieraczy przemierzających rozległe terytoria z tym tylko, co byli w stanie nieść ze sobą.

Bardzo znany psycholog ewolucyjny David Buss zaproponował teorię koewolucji, sugerując, że preferencje kobiet wobec mężczyzn posiadających zasoby (hipergamia) i męskie strategie rywalizacji ewoluowały razem, czego wynikiem jest tendencja mężczyzn na całym świecie do kontrolowania większej ilości zasobów, władzy i pozycji niż kobiety, po to, by być dla kobiet atrakcyjnymi partnerami. Tyle, że ten okres od wynalezienia rolnictwa do czasów współczesnych ( ok. 11 – 12 tysięcy lat temu, w różnych miejscach globu) jest bardzo krótki w stosunku do całej historii naszego gatunku: ludzie o obecnej budowie anatomicznej istnieją od około 200-300 tysięcy lat, a pierwszy gatunek zaliczany do rodzaju Homo pojawił się około 2,6 mln lat temu w Afryce – i przez ten cały czas nasi praprzodkowie byli łowcami-zbieraczami. Zatem patriarchat to dziedzictwo ludzkiej kultury, które powstało na styku preferencji biologicznych oraz konkretnych warunków życia (cywilizacja agrarna), a nie coś, co jest zapisanym w naszych genach modelem relacji społecznych.

Podsumowanie

Uff... nie spodziewałam sie, że aż tak się rozpiszę, a i tak mam poczucie, że dopiero zaczęłam się wgłębiać w temat. Do każdego akapitu mogłabym dopisać jeszcze po kilka akapitów rozwinięcia i przypisów, ale nie wiem, czy ktoś by potem przez to przebrnął. Jeśli drogi Czytelniku/ Czytelniczko dotarłeś/aś do tego miejsca i chcesz się dowiedzieć więcej lub polemizować – zapraszam do komentowania.

Nadmierne upraszczanie, wybiórczość oraz bardzo nasilony redukcjonizm, negujący wpływ kultury – to podstawowe zarzuty, jakie można postawić red pillowi w kontekście powoływania się na psychologię ewolucyjną. Odwoływanie się do nauki jest tu zwykle powierzchowne i służy najczęściej nakręcaniu wojny płci.

Tymczasem wiedza o naszych biologicznych, ewolucyjnych uwarunkowaniach mogłaby służyć budowaniu lepszego zrozumienia dlaczego jesteśmy, jacy jesteśmy i jak lepiej możemy komunikować się ze sobą i budować związki. Tak, jesteśmy po części zwierzętami i akceptacja tego faktu oraz lepsze poznanie siebie może nam po prostu pomóc.

Kilka źródeł:

O szympansach

https://www.tygodnikpowszechny.pl/szympans-szympansowi-politykiem-27871

https://animalistka.pl/2018/02/14/bonobo-najwieksi-hedonisci-w-swiecie-zwierzat/

Frans de Waal, The surprising science of alpha males https://www.youtube.com/watch?v=BPsSKKL8N0s&t=4s

O wilkach

https://www.polskiwilk.org.pl/wilk/fakty-i-mity/czy-wilki-zyja-w-stadach-i-czy-na-ich-czele-stoi-para-alfa

https://www.ican.pl/b/przywodztwo-w-grupie-wilkow/PBIghXRxU

Elli H. Radinger (2019). Mądrość wilków. Warszawa: Wydawnictwo Czarna Owca. Tłum. Ewa Kochanowska

O życiu seksualnym ludów tubylczych

https://www.national-geographic.pl/artykul/dzika-milosc?page=3

https://porady.sympatia.onet.pl/sympatia-radzi/zycie-intymne-plemienia-mangaia-teorii-i-praktyki-uczyly-starsze-kobiety/tt488my

https://porady.sympatia.onet.pl/sympatia-radzi/wspolna-zona-zanikajaca-tradycja-plemienia-bashilile/5x7ncty

O ewolucji patriarchatu

https://labs.la.utexas.edu/buss/files/2015/09/evolutionary-psychology-of-patriarchy-women-are-not-passive-pawns-3.pdf

O rewolucji agrarnej

https://pl.khanacademy.org/humanities/world-history/world-history-beginnings/birth-agriculture-neolithic-revolution/a/where-did-agriculture-come-from

Psychologia ewolucyjna

Wywiad z Davidem Buss'em o strategiach doboru partnerów/ek

https://www.youtube.com/watch?v=HXzTbCEqCJc

Wywiad z Geoffrey Miller'em An Evolutionary Psychologist's Dating Advice

https://www.youtube.com/watch?v=3Eg2b79w4Q0&list=PLkL7BvJXiqSQu3i72hSrG4vUkDuaneHuB&index=80

Zainteresowanie BDSM powszechne wśród Finów

Badania przeprowadzone niedawno w Finlandii wskazują, że zainteresowanie BDSM jest tam dość powszechne.

W ramach swoich badań naukowcy przeanalizowali dane od 8137 osób z Finlandii, które uczestniczyły w projekcie Genetics of Sexuality and Agression (GSA). W ramach ankiety zadano uczestnikom różne pytania dotyczące BDSM. Badano także cechy osobowości. Autor badania Markus Paarnio, doktorant na Uniwersytecie Jyväskylä Paarnio stwierdził, że 37% kobiet i 23% mężczyzn zgłosiło, że byli seksualnie zdominowani przynajmniej raz lub więcej, podczas gdy 25% kobiet i 32% mężczyzn przyznało, że przynajmniej raz lub więcej zdominowało seksualnie swojego partnera. Ponadto 38% kobiet i 36% mężczyzn zgłosiło zainteresowanie BDSM. „Ludzie mogą pomyśleć, że jest to bardzo niszowa grupa ludzi, ale odkrycia wskazują na zaskakującą powszechność zainteresowania BDSM” – powiedział Paarnio.

Naukowcy odkryli również, że zarówno mężczyźni, jak i kobiety, którzy byli zainteresowani BDSM, uzyskiwali wyższe wyniki w takim wymiarze osobowości jak otwartość na doświadczenie, ale niższe w miarach uczciwości-pokory i sumienności. Wśród kobiet zainteresowanie BDSM wiązało się również ze zmniejszoną ugodowością. Jednak różnice te „były w najlepszym razie znikome, nie oferując w ten sposób rzeczywistych implikacji praktycznych”. „Wydaje się, że osobowość osób zainteresowanych BDSM nie różni się od tych, którzy nie są zainteresowani” – powiedział Paarnio.

Stwierdzono również, że osoby nieheteroseksualne częściej niż ich heteroseksualni odpowiednicy praktykują i wyrażają zainteresowanie BDSM. „O ile nam wiadomo, nie ma aktualnych teorii omawiających, dlaczego osoby nieheteroseksualne są tak dobrze reprezentowane w społeczności BDSM i dlaczego ich zaangażowanie w praktyki i udział procentowy są wyższe niż osób heteroseksualnych” – napisali naukowcy w swoim badaniu. „Hipotezą spekulacyjną może być to, że posiadanie mniejszościowej orientacji seksualnej i bycie częścią społeczności LGBT może wpłynąć na większą otwartość i eksplorację własnej seksualności”. Młodsze osoby również częściej zgłaszały zainteresowanie BDSM.

Wyniki zostały opublikowane w The Journal of Sex Research.

Źródło: https://www.psypost.org/2022/04/new-research-from-finland-suggests-interest-in-bdsm-is-surprisingly-common-62865

9 poziomów uległości

Osoby zaangażowane w BDSM używają słów „uległa/y” i „niewolnik/ca” w różnych znaczeniach. Kiedy uległe/ulegli mówią „chcę być Twoim niewolnikiem”, czasami mają na myśli tylko to, że chcą być związani i lubią dostawać klapsy. Wiele osób dominujących zarobkowo rutynowo odnosi się do swoich (zwykle niezbyt autentycznie) uległych klientów jako „niewolników”. Na drugim biegunie są ludzie, którzy chcą być pełnoetatowymi osobistymi sługami i którzy naprawdę chcą istnieć wyłącznie dla użytku, przyjemności i wygody osób dominujących. A także jest wiele odcieni pomiędzy tymi dwoma skrajnościami. Wiele nieporozumień i rozczarowań na etapie poszukiwań partnera/ki i początkowego etapu znajomości można by uniknąć dzięki większej jasności w komunikowaniu tego, co rozumiemy przez uległość i bycie niewolnikiem/niewolnicą. Przydatną klasyfikację opisała Diane Vera w „Lesbian S/M safety manual” (1988), gdzie wymienia 9 poziomów uległości. Jest to podział umowny, tych poziomów można by wyróżnić trochę mniej czy trochę więcej. Ważne, by zrozumieć, że istnieją różnice w sposobie, w jaki różne osoby doświadczają i określają uległość.
Te poziomy uległości to:
1. JAWNI MASOCHIŚCI lub OSOBY NASTAWIONE NA ZMYSŁOWTY KINKY SEKS ( KINKY SENSUALIST). Nie zainteresowani służeniem, upokorzeniem lub rezygnacją z kontroli; po prostu podnieca ich ból i/lub „doprawiona” zmysłowość, na własnych warunkach masochisty i dla jego/jej własnej bezpośredniej przyjemności (tj. podniecenie wyłącznie/głównie przez własne doznania cielesne, a nie przez „wykorzystanie” do zaspokojenia sadyzmu partnera).
2. PSEUDO -ULEGŁA/Y, NIE NIEWOLNIK. Nawet nie odgrywa „niewolnika”, ale jest zaangażowany/a w inne „uległe” odgrywanie ról, np. sceny szkolne, odgrywanie dziecka (age playing) , „przymusowy” transwestytyzm. Zwykle zaangażowany w upokorzenie, ale NIE w niewolę, nawet w zabawie. W dużym stopniu dyktuje scenę.
3. PSEUDO-ULEGŁA/Y ODGRYWAJĄCA/Y NIEWOLNIKA. Lubi bawić się w niewolnika; lubi czuć się służalczym; może w niektórych przypadkach czuć, że jest „wykorzystywany/a” do zaspokojenia sadyzmu partnera; może nawet w jakiś sposób naprawdę służyć dominującemu, ale tylko na własnych warunkach „niewolnika”. W dużym stopniu dyktuje scenę; często fetyszyści.
4. PRAWDZIWIE ULEGŁY/A NIE- NIEWOLNIK. Naprawdę rezygnuje z kontroli (tylko tymczasowo i w ustalonych granicach), ale czerpie główną satysfakcję z aspektów uległości innych niż służenie lub wykorzystywanie przez dominującego. Zwykle pod wpływem napięcia, wrażliwości i/lub rezygnacji z odpowiedzialności. Nie dyktuje sceny, chyba że w sposób bardzo ogólny, ale nadal szuka głównie własnej bezpośredniej przyjemności (zamiast czerpania przyjemności głównie ze sprawiania przyjemności osobie dominującej).
5. PRAWDZIWIE ULEGŁY/A ODGRYWAJĄCY/A NIEWOLNIKA. Naprawdę rezygnuje z kontroli (choć tylko chwilowo; tylko podczas krótkich "scen" i w określonych granicach) i czerpie główną satysfakcję ze służenia /bycia używanym przez dominującego, ale tylko w celach ZABAWY, zwykle erotycznych. Może nie być masochistą. Jeśli tak, to jest podniecany bólem pośrednio, czyli cieszy się byciem obiektem sadyzmu partnera, któremu ulega. Stawia bardzo mało wymagań i ograniczeń.
6. NIEZAANGAŻOWANY/A, KRÓTKOTERMINOWY/A, ALE WIĘCEJ NIŻ GRAJĄCY PÓŁ-NIEWOLNIK (UNCOMMITTED SHORT-TERM BUT MORE THAN PLAY SEMI-SLAVE). Naprawdę rezygnuje z kontroli (zwykle w granicach); chce służyć i być używany/a przez osobę dominującą; chce świadczyć usługi praktyczne/nieerotyczne oraz erotyczne, ale tylko wtedy, gdy „niewolnik” jest w nastroju. Może nawet działać jako niewolnik w pełnym wymiarze godzin, powiedzmy, przez kilka dni na raz, ale może zrezygnować w dowolnym momencie (lub pod koniec uzgodnionego okresu). Może, ale nie musi być w długotrwałym związku ze swoim dominującym kochankiem/ą, ale tak czy inaczej, „niewolnik” ma ostatnie słowo w kwestii tego, kiedy będzie służyć.
7. W NIEPEŁNYM WYMIARZE CZASU, KONSENSUALNY, ALE PRAWDZIWY NIEWOLNIK. Nieustannie angażuje się w relację Właściciel/niewolnik i przez cały czas uważa siebie za własność dominującego. Chce być posłuszny i zadowalać osobę dominującą we wszystkich aspektach życia – praktycznych/nieerotycznych i rozrywkowych/erotycznych. Poświęca większość czasu na inne zobowiązania (np. pracę), ale zadowalanie Dominującej/ego jest pierwszym wyborem w wolnym czasie niewolnika.
8. W PEŁNYM WYMIARZE CZASU, KONSENSUALNY NIEWOLNIK. Poza nie więcej niż kilkoma granicami/wymaganiami niewolnik/ca uważa, że istnieje wyłącznie dla przyjemności/dobrego samopoczucia osoby dominującej. Z kolei niewolnik/ca oczekuje, że będzie uważany/a za cenną własność. Niewiele różni się od sytuacji tradycyjnej gospodyni domowej, z wyjątkiem tego, że w świecie S/M pozycja niewolnika jest bardziej prawdopodobnie wynikiem świadomej zgody, zwłaszcza jeśli niewolnik jest mężczyzną. W świecie S/M, układ „niewolnika” w pełnym wymiarze czasu jest wprowadzany zwykle z większą świadomością ogromu mocy, która jest oddawana, a zatem zwykle jest wprowadzany o wiele ostrożniej, z większą świadomością możliwych niebezpieczeństw i ze znacznie jaśniejszymi i bardziej szczegółowymi umowami niż zwykłe tradycyjne małżeństwo.
9. KONSENSUALNY/A, CAŁKOWITY/A NIEWOLNIK/CA BEZ OGRANICZEŃ. Powszechny ideał w fantazji, który prawdopodobnie nie istnieje w prawdziwym życiu (z wyjątkiem autorytarnych kultów religijnych i innych sytuacji, w których „zgoda” jest wywoływana przez pranie mózgu i/lub naciski społeczne lub ekonomiczne, a zatem nie jest w pełni dobrowolna). Kilku purystów S/M będzie upierać się, że tak naprawdę nie jesteś niewolnikiem, chyba że chcesz zrobić absolutnie wszystko dla swojego Właściciela/ki bez żadnych ograniczeń. Spotkałem kilka osób, które twierdziły, że są niewolnikami bez limitu, ale we wszystkich przypadkach mam powody, by w to wątpić. Powyższa lista nie jest sztywną klasyfikacją. Większość uległych nie należy wyłącznie do jednej z tych kategorii; są jeszcze inne odcienie pomiędzy. Tak przedstawiona uległość przypomina kontinuum, na którym między brakiem uległości a 100% uległości istnieje obszerny zbiór stanów pośrednich.

Źródło:
https://brian618.whyayh.com/mirror/bdsmlearningcenter/basics/nine_levels_of_submission.html

Sado-masochizm i fetyszyzm usunięte z listy chorób WHO!

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) opracowała nową klasyfikację chorób ICD-11. Ma ona obowiązywać od 1 stycznia 2022 roku, zastępując klasyfikację ICD-10. WHO zdecydowało się na wykreślenie z listy chorób fetyszyzmu i konsensualnych praktyk BDSM, które były dotychczas uznawane za zaburzenia preferencji seksualnych. Z powodu postępu w badaniach i praktyce klinicznej, dużych zmian w postawach społecznych oraz normach dotyczących praw człowieka, Światowa Organizacja Zdrowia 18 czerwca 2018 r. usunęła fetyszyzm, fetyszyzm transwestytyczny i sadomasochizm jako diagnozy psychiatryczne. Zostają one uznane za warianty ludzkiej seksualności. Według ICD-11 diagnozy psychiatryczne nie mogą być dłużej wykorzystywane do dyskryminacji osób BDSM i fetyszystów. BDSM NIE JEST PRZEMOCĄ: nowa klasyfikacja ICD-11 (po raz pierwszy) wyraźnie odróżnia BDSM od szkodliwej przemocy. Wytyczne ICD-11 „szanują prawa osób, których nietypowe zachowania seksualne są zgodne i nieszkodliwe”.

Bezpieczny coming-out

Wspieram kampanię Stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza (MNW).

W Polsce nadal wiele osób o nieheteronormatywnej seksualności musi się ukrywać i to nie tylko w pracy czy publicznie, ale przed osobami bliskimi, rodziną. Według badań Stowarzyszenia MNW co piąta osoba ze społeczności LGBT+ spotyka się z dyskryminacją często lub bardzo często. Odsetek ten był jeszcze większy w grupie osób transseksualnych (wśród których często lub bardzo często dyskryminacji doświadczało 28%) oraz wśród osób, które swoją orientację psychoseksualną określały jako „inną” – a zatem wśród takich, które wymykały się kategoriom. Na temat osób LGBT+ krąży wiele mitów, często krzywdzących, a obecnie rządzący Polską pogłębiają problem, akceptując przemoc słowną, psychiczną wobec nich i wzmacniając homofobię. Osoby LGBT+ są wyzywane, bite, wyrzucane z domu albo dręczone w szkole tylko dlatego, że są LGBT+. Badania pokazują, że młode osoby LGBT+ mają myśli samobójcze o wiele częściej, niż ich hetero rówieśniczki i rówieśnicy. Żeby tego uniknąć, nie mówią nikomu o swej orientacji i muszą sobie z tym wszystkim radzić same. Czasem nawet ich bliscy nie wiedzą, że potrzebują pomocy.

Jako psycholog rozmawiałam z wieloma osobami LGBT+, zwierzali mi się ze swoich problemów. Wiele z tych problemów ma swoje źródła po prostu w nietolerancji otoczenia i to powinniśmy jako społeczeństwo zmienić. Dlatego wspieram osoby LGBT+ w dążeniu do szczęśliwego życia w związkach, rodzinach, w społeczeństwie.

Kochaj i daj kochać innym, a wszyscy będą szczęśliwsi.

https://mnw.org.pl/

Prośba o pytania

Mam ochotę zrobić cykl wywiadów z Paniami. W związku z tym zbieram ciekawe pytania. Jeśli jest jakieś pytanie, które chciałabyś/ chciałbyś zadać - napisz je w komentarzu lub prześlij mi na mail: nietypowezwiazki@gmail.com. Jest to propozycja zwłaszcza do uległych - wiem, że często trudno wam znaleźć Panią, a wasze wiadomości często pozostają bez odpowiedzi. Dominy bardzo różnią się między sobą, a ja chcę porozmawiać i przedstawić minimum kilkanaście. Sama jestem ciekawa zwłaszcza rozmów z Dominami, które mają zupełnie inne podejście od mojego.

Seksoholizm - ciemna strona seksu

Jedna z moich ostatnich lektur, korespondująca zaskakująco z oczekiwaniami niektórych uległych, którzy pisali do mnie jako Dominy... ale o tym później. "Ciemna strona seksu.Gdy seks staje się nałogiem." to bardzo ciekawa lektura. Autor, dr Kornelius Roth, to uznany niemiecki psychiatra i psychoterapeuta, posiadający wieloletnią praktykę w terapii uzależnień.

Książka, obok informacji naukowych na ten temat, zawiera także opisy przypadków i zalecenia przydatne, gdy chcemy się zmierzyć z uzależnieniem od seksu.

Seksoholizm to jeszcze temat tabu, uzależnieni nie mówią otwarcie o swoim problemie, bojąc się wyśmiania. Bagatelizuje się go, nie dostrzega się cierpienia uzależnionych i ich bliskich. Tymczasem seksoholizm to poważne i przewlekłe uzależnienie, utrudniające codzienne funkcjonowanie i podstawowe czynności życiowe.

Seks jako uzależnienie

Uzależnić możemy się od wszystkiego, co sprawia nam przyjemność. Oprócz nałogów związanych z przyjmowaniem substancji psychogennych, istnieją liczne nałogi behawioralne (czynnościowe), takie jak hazard, zakupoholizm czy właśnie seksoholizm. Określona czynność staje się nałogowa wtedy, gdy towarzyszy jej silne pragnienie lub wewnętrzny przymus jej podejmowania (tzw. głód). Wraz z coraz większą częstotliwością spada odczuwana satysfakcja (zwiększanie się tolerancji), pojawiają się też narastające trudności w kontrolowaniu zachowań z nią związanych. W sytuacji ograniczenia lub przerwania czynności występują objawy abstynencyjne (objawy odstawienia). Osoba uzależniona powtarza określone zachowania pomimo ich wyraźnej szkodliwości dla codziennego funkcjonowania w różnych sferach życia (zawodowej, rodzinnej, zaniedbywanie innych źródeł zainteresowań).

Przejawy uzależnienia od seksu

Każda forma seksualności może przerodzić się w nałóg. Masturbacja, seks heteroseksualny, seks homoseksualny, sadomasochizm, ekshibicjonizm... Uzależnienie od seksu może wystąpić zarówno w przypadku seksu nietypowego (dewiacyjnego), jak i przy częstej zmianie partnerów, kompulsywnym poszukiwaniu kontaktów z prostytutkami, oglądaniu pornografii itp. Tym, co jest charkterystyczne dla nałogu to odczuwanie przymusu powtarzania pewnego wzorca zachowań seksualnych i szkody z tego wynikające.

Przyczyny

Im więcej seksu, tym lepiej – taką wizję na co dzień podsuwają nam media, reklamy i seksbiznes. Seksem sprzedaje się prawie wszystko, łącznie z rzeczami, które normalnie w żaden sposób nie są związane z erotyką. Liczba ofert i usług seksualnych jest ogromna, łatwo dostępna dla anonimowego odbiorcy. Uważa się, że osoby uprawiające mało seksu należy leczyć.
W rzeczywistości seksoholizm jest poważnym schorzeniem, stanowi najczęstsze zaburzenie kompulsywne u mężczyzn.

Częstą przyczyną problemów seksualnych jest trauma. Trauma to jednorazowy lub powtarzający się uraz psychiczny. Seksualna trauma często pełni kluczową rolę w procesie rodzenia się i pogłebiania uzależnienia od seksu.

Funkcje uzależnienia

Ważnym przesłaniem książki jest to, że choroba (seksoholizm) może mieć jakiś sens lub stanowić swego rodzaju szansę, jako próba przezwyciężenia problemów czy traumatycznych doświadczeń – jednak próba idąca w złym kierunku, a przez to skazana na porażkę.

Uzależnienie to choroba, która ściśle wiąże się z biografią człowieka. Oznacza to, że nie pojawia się bez przyczyny, lecz wręcz przeciwnie – z konieczności, stanowiąc swego rodzaju strategię przeżycia. Ma kompensować uraz psychiczny, powetować wewnętrzną stratę lub rozwiązać nieuświadomiony konflikt. Nałóg służy między innymi przetrwaniu niezagospodarowanego czasu lub okresów samotności. Może być również pokrętnym sposobem wyrażania złości.

Konsekwencje uzależnienia

Uzależnienie prowadzi do wzmocnienia tych stanów emocjonalnych, które pierwotnie miało zwalczać. Zaburzenia relacji miedzyludzkich i lęk przed życiem społecznym stanowią czesto przyczynę uzależnienia od seksu, ale również czynnik silnie je wspierający.

Ceną za uzależnienie są poczucie winy i wstydu, obniżenie samooceny, lęk przed zdemaskowaniem, zanurzenie się w spirali kłamstw, a nawet depresja i myśli samobójcze. Seksualizm bardzo zmniejsza też zdolność budowania i utrzymywania satysfakcjonujących związków. Często przyczynia się wręcz do rozpadu związków. Niektórzy uzależnieni opowiadają o upośledzeniu zdolności do pracy z uwagi na zaburzenia koncentracji, zanik kreatywności i utratę niezawodności. Czasami kompulsywne zachowania seksualne prowadzą wręcz do utraty pracy, a korzystanie z płatnego seksu prowadzi do problemów finansowych. Paradoksalnie seksoholizm może prowadzić też do problemów seksualnych: u mężczyzn może to być przedwczesny wytrysk, jak i trudności z erekcją, niezdolność odczuwania doznań seksualnych czy impotencja. U kobiet skutkiem może być zmniejszone pożądanie, a nawet seksualna "anoreksja". Uprawianie seksu z przypadkowymi partnerami niesie też ze sobą duże ryzyko dla zdrowia, a nawet życia.

Uzależnienie od cyberseksu

Internet pełen jest pornografii. Te łatwo dostępne bodźce seksualne zdominowały życie wielu ludzi. Problem jest niezwykle powszechny i niestety dotyczy również bardzo młodych użytkowników internetu, dzieci, które przed epoką powszechnego dostępu do sieci www na pewno nie miałyby tak łatwego dostępu do treści seksualnych. Uzależnienie od cyberseksu jednocześnie przypomina zwykły seksoholizm, a z drugiej strony stanowi już odrębną kategorię.

Wyjście z uzależnienia

Autor "Ciemnej strony seksu" przedstawia kryteria zdrowej seksualności oraz namawia do konfrontacji z problemem. W terapii uzależnień człowiek uczy się dostrzegać negatywne oddziaływanie i konsekwencje kompulsywnego zachowania, cenę, jaką płaci się za uzależnienie.

Kroki na drodze wyjścia z uzależnienia przypominają te, jakie stosowane są w grupach Anonimowych Alkoholików – pierwszym etapem jest przyznanie się przed samym sobą i innymi, że jest się uzależnionym.

Tak w dużym skrócie przedstawia się zawartość książki. "Ciemna strona seksu" przydatna może być zarówno osobom uzależnionym od seksu, ich partnerom, jak też terapeutom. Oprócz teoretycznych rozważań zawiera też wiele historii – relacji seksoholików, więc potrafi wciągnąć. I rzeczywiście problem, który opisuje, jest ważny. Przekonałam się o tym także jako Domina – wielu uległych, którzy pisali do mnie, miało wyraźne objawy uzależnienia od seksu np. kompulsywnie się onanizowali, kompulsywnie oglądali pornografię itd. Oczekiwali, że w jakiś sposób, na przykład stosując pas cnoty, będę chciała okiełznać ich seksualność, że zwolnię ich z odpowiedzialności i przejmę ją na siebie ( oraz zrobię to w ramach swojej rozrywki i czasu wolnego). Dla innych ten seksoholizm był powodem swoistego psychicznego masochizmu – oczekiwali wręcz potępienia, obrażania, zakazów – tylko że taka reakcja z mojej strony tylko by ich nakręcała, bynajmniej nie pomagając rozwiązać problemu. Byś może są Dominy, którym to pasuje. Ja uważam, że seksualność w relacji D/u powinna być satysfakcjonująca i zdrowa, choć perwersyjna, zatem nie powinno być w niej uzależnienia. Tego życzę wszystkim zaangażowanym w związki BDSM.

Źródło

Kornelius Roth

Ciemna strona seksu. Gdy seks staje się nałogiem

Wydawnictwo: GWP, 2013

Stopy, buty, pończochy – rozmowy o fetyszach

Wpis na temat fetyszyzmu w nietypowych związkach musiał się pojawić, prędzej czy później. W wiadomościach mailowych często pojawiają się zapytania o konkretne fetysze. Sama też, dzięki kilku interesującym rozmówcom, miałam przyjemność poznać lepiej ten temat. Notatka ta będzie zatem syntezą kilku rozmów, a na postać J. składa się kilka osób.

Fetyszyzm to według definicji słownikowej rodzaj parafilii seksualnej polegający na uzyskiwaniu satysfakcji seksualnej głównie lub wyłącznie w wyniku kontaktu z obiektem pobudzającym − fetyszem. Najpowszechniejszymi fetyszami są stopy i buty (najczęściej szpilki, ale nie tylko). Naukowcy z University of Bologna, analizując wypowiedzi ponad pięciu tysięcy internautów stwierdzili, że fascynację butami zadeklarowało 64 proc., a stopami – 47 proc. respondentów. Popularne są też bielizna, pończochy, włosy, lateks – to takie bardziej typowe. Fetyszem może być jednak praktycznie wszystko. Co ciekawe, zdecydowaną większość fetyszystów stanowią mężczyźni, tak jak J.

J.: Jestem uległy, fetyszysta stóp i butów. Czy fetysz stóp dotyczy tylko i wyłącznie mężczyzn?

P.A.: Fetysz stóp w większości dotyczy płci męskiej i skierowany jest pod kątem damskich stóp, co nie znaczy oczywiście, że kobiety z fetyszem stóp męskich nie istnieją. Istnieją, tylko jest ich zdecydowanie mniej.

J.: Tak się zastanawiałem, czy uwielbienie dla kobiecych stóp z reguły wiąże się z uległością i czy Kobiety lubiące ten fetysz są zazwyczaj dominami. Pani jako psycholog pewnie ma wyrobione zdanie na ten temat.

P.A.: Nie znam badań, z których by wynikało, czy więcej jest fetyszystów wśród uległych, czy Dominujących. Natomiast pewne jest, że częściej fetyszystami są mężczyźni niż kobiety. Wymiar dominacja-uległość wydaje się występować niezależnie od fetyszyzmu, a w sytuacji, gdy następuje ich połączenie, fascynacja fetyszem będzie się po prostu inaczej przejawiać. Na przykład uległy fetyszysta stóp będzie lizał stopy swojej Pani w akcie adoracji i podporządkowania, a dominujący fetyszysta każe się pieścić stopami swej uległej. A Ty jak uważasz, co wspólnego fetysz stóp ma z BDSM ?

J.: Bardzo wiele. Fetysz stóp bardzo często, nie bez powodu, bywa kojarzony z BDSM. Kontakt fizyczny ze stopami od dawna i to niezależnie od płci, był kojarzony z takimi pojęciami jak poddanie czy też upokorzenie.

P.A.: Tak, jest taki stereotyp. Chyba czasem powoduje zamieszanie, bo wielu fetyszystów stóp i butów określa się jako ulegli, choć pod względem charakteru wcale nie są ulegli, mają tylko ochotę na adorowanie stóp czy butów.

J.: Co ma Pani na myśli?

P.A.: Czy jedynym przejawem uległości wobec Pani jest pieszczenie jej stóp albo lizanie butów? Nie. Jeśli fetyszysta wymaga od Pani, by występowała w szpilkach i pończochach, bo inaczej się nie podnieci, jeśli nie stawia jej woli przed swoją, to żaden z niego uległy. Bo uległość to nie jest tylko uklęknięcie i oddanie się czynnościom seksualnym z fetyszem.

J.: Mówi Pani bardzo zdecydowanie, ale czy to jest problem, że facetowi zależy na tym, by uklęknąć i adorować stopy? Pytam Panią jako Dominę.

P.A.: To nie jest problem, wręcz przeciwnie, fetysze takie jak stopy czy buty mają swoje ważne miejsce w Femdom, ale też mogą być z nim nie związane. Można fetyszystyczną seksualność praktykować w normalnym, "waniliowym" związku. Problemem jest mylenie fetyszyzmu z uległością, tymczasem nie każdy fetyszysta jest uległym. Mylenie tego powoduje nieporozumienia i frustracje po obu stronach: Domina złości się, bo nie natrafia na uległość, jakiej oczekuje, a fetyszysta przedstawiający się jako uległy przeżywa zawód, bo nie dostaje tego, na czym mu naprawdę zależy, czyli realizacji swych fantazji seksualnych z fetyszem.

J.: Coś można na to poradzić?

P.A.: Chyba tylko lepsza znajomość siebie, rozpoznawanie, na czym nam tak naprawdę zależy i potem otwarta, szczera komunikacja mogą pomóc zmniejszyć tu nieporozumienia i frustracje po obu stronach. Wróćmy jednak do głównego wątku. Teraz ja Cię o coś zapytam: Jak wygląda życie w związku z fetyszystą? Jak to wpływa na relację?

J.: Życie w związku z kimś o takich upodobaniach nieco różni się od związku ludzi, którzy go nie mają...Fetysz stóp wpływa na całe funkcjonowanie :) Stopy bardzo często są w centrum uwagi i stają się adorowanym obiektem, gdy reszta ciała może być wtedy odrobinę zaniedbywana...Jednej kobiecie będzie to pasowało innej już nie koniecznie...

P.A.: Jeszcze jakieś inne komplikacje wynikające z fetyszyzmu?

J.: Problemem fetyszysty, wiem po sobie, jest to, że stopy w odróżnieniu od innych intymnych części ciała, są eksponowane na dość szeroką skalę. Na plażach, autobusach, przystankach, imprezach, dyskotekach...Zatem taki fetyszysta jest wystawiany na podniecające bodźce znacznie częściej niż przeciętny facet.

P.A.: Czy fetyszyzm może nieść ze sobą pewne problemy w związku ?

J.: Myślę, że tak. To kwestia dość problematyczna dla obojga partnerów. Problemy kobiety żyjącej z fetyszystą mogą dać o sobie znać przede wszystkim wtedy, kiedy fetysz jest bardzo silny. O silnie występującym fetyszu mówimy, gdy dana osoba nie potrafi osiągnąć pełnej satysfakcji seksualnej bez kontaktu z fetyszem. Kobieta może, i dość często tak jest, czuć się zaniedbywana przez partnera, który całą uwagę koncentruje jedynie na jej stopach. Znalezienie złotego środka i odpowiedniej równowagi jest kluczowe. Najważniejsze, by partnerka zaakceptowała fetysz u swojego mężczyzny, wtedy wszystko może być odpowiednio omówione, przedyskutowane tak, aby wilk był syty i owca cała :) Czyli oboje byli zadowoleni.

P.A.: Czyli kluczowy jest stopień nasilenia fetyszu oraz otwartość na nieco odmienną seksualność u partnerki i umiejętność dogadania się?

J.: Tak. Chyba każdy fetyszysta marzy o partnerce, która to zaakceptuje. Ostatnio podczas masażu stóp partnerki udało mi się posunąć trochę dalej i zapytałem o możliwość całowania ich. O dziwo, zgodziła się bez wahania i tu zaczęły się schody... Spoglądając na to z jej strony, nie robiło to na niej żadnego wrażenia. Myślałem, że jest to przyjemne dla osoby, która jest tak adorowana, no ale właśnie? Czy można czerpać z tego przyjemność nie będąc "w klimacie"? Czy potrzeba do tego relacji Pani-niewolnik , a tak naprawdę sama czynność jest mało ważna i głównym punktem programu jest relacja jaka w tym momencie powstaje?

P.A.: Na pewno nie trzeba do tego relacji Pani-niewolnik. Fetysze takie jak adoracja stóp, butów czy bielizny można połączyć z zupełnie normalnym związkiem, z tradycyjną seksualnością, o ile partnerka jest osobą otwartą, a Ty skłonny jesteś dać jej to, czego pragnie poza fetyszem. Zwykle jest przecież możliwy jakiś kompromis. Fetysz może zaś stanowić urozmaicenie, okazję do poeksperymentowania, jak też i do prezentów – ładna bielizna czy buty ucieszą większość kobiet :) Można również zaproponować pedicure, użycie kremów, olejków do masażu itp. Zatem, jeśli nawet sama praktyka adorowania stóp nie będzie w kobiecie wzbudzała jakiegoś większego uniesienia, to jednak będzie odbierana jako przyjemna, relaksująca, może jako dobra gra wstępna, albo dobre zakończenie już po jej orgazmie :)

J.: Czy miała Pani kiedyś sytuacje, w której adoracja stóp nie sprawiała Pani przyjemności ze względu na brak relacji z uległym?

P.A.: Tak, zdecydowanie. Kiedyś, na początku odkrywania swej dominującej natury zgodziłam się parę razy na pieszczoty stóp przez mężczyzn, z którymi nic mnie nie wiązało oprócz przelotnej znajomości. I te pieszczoty wcale nie sprawiły mi przyjemności. Lepszy już byłby zwykły, solidny masaż beż żadnych erotycznych podtekstów. Oczywiście mówię tu o swoich doświadczeniach, ale wiem, że wiele kobiet odczuwa podobnie – aby odczuwać przyjemność seksualną potrzebujemy nie tyle konkretnej praktyki, co więzi emocjonalnej z partnerem.

J.: Teraz dochodzi druga strona, czyli ja. Jako, że zwykle nie mam jak praktykować swojego fetyszu, było to dla mnie doznanie oczywiście podniecające. Zauważyłem jednak, że ze względu na świadomość, iż drugiej stronie jest to obojętne, moje doznania nie były takie jak zawsze sobie to wyobrażałem. Zastanawiam się, czy wpływ na to miał właśnie brak wspomnianej relacji, czy może po prostu realne doznania są zawsze słabsze od sfery marzeń i wyobrażeń...??

P.A.: Przypuszczam, że obie odpowiedzi są prawdziwe. Z jednej strony prawdziwy seks często nie dorównuje wyobrażeniom, zwłaszcza jeśli wyobrażenia są tworzone na podstawie pornografii. Nawet jeśli zdajemy sobie sprawę, że na filmach/ w wyobraźni seks jest mało realistyczny, to możemy przeżyć rozczarowanie. Druga osoba na przykład nie reaguje tak, jakbyśmy oczekiwali, podnieca ją co innego, reaguje wolniej lub szybciej niż my... Ważne, żeby zaakceptować, że to naturalne i bynajmniej nie musi być tak, że w każdej sytuacji nasz seks dorówna wyobrażeniom. Paradoksalnie, często im bardziej odpuścimy, im bardziej podążymy za partnerem/partnerką, a nie za naszymi wyobrażeniami, tym lepszy będzie seks, będzie bardziej spontaniczny i sprawi nam obojgu więcej satysfakcji. Poza tym faktem jest, że do pewnych praktyk trzeba się przyzwyczaić. Być może Twoja partnerka jeszcze czuje się niepewnie, kiedy pieścisz jej stopy i to też utrudnia jej przeżywanie zadowolenia, a to z kolei zniechęca Ciebie.

A tak nieco z przekory zapytam: co jeszcze doceniasz w kobiecie oprócz jej stóp?

J.: W kobiecie należy doceniać wszystko :) Myślę, że każda na to.zasługuje ;) Nie samymi stopami człowiek żyje!

P.A.: Całkowicie się zgadzam :)

Poradnictwo on-line

W związku z rosnącą popularnością bloga dostaję coraz więcej próśb o poradę. To miłe, bo daje poczucie, że ten blog komuś się przydaje i stanowi inspirację.

Niestety, nie mam możliwości rozmawiać indywidualnie ze wszystkimi chętnymi, zabrakło by mi czasu na inne aktywności.

Jeśli chcesz podzielić się swoimi doświadczeniami w swoim związku, możesz przesłać mi ich opis  mailowo, na: nietypowezwiazki​@gmail.com. Chętnie przeczytam i jeśli mnie coś zaciekawi, dopytam.

Natomiast jeśli jesteś w nietypowym związku, dokucza Ci jakiś problem i chciałbyś umówić się na indywidualną rozmowę, opisz swoją sytuację w mailu – będę wiedziała, czy mogę Ci pomóc, czy nie. Na poradnictwo on-line umawiam się zawodowo, czyli odpłatnie. Możliwy jest kontakt mailowy, przez gg, ewentualnie telefoniczny.

Zapewniam profesjonalne podejście.

Female-led relationship (FLR) - związek kierowany przez kobietę

Gdy pierwszy raz zetknęłam się ze skrótem FLR nie wiedziałam, co to jest, a rozwinięcie tego skrótu: female-led relationship kojarzyło mi się po prostu ze związkiem Femdom. Na szczęście kilku uległych szybko podpowiedziało mi, że nie można miedzy tymi zjawiskami stawiać znaku równości. Co więcej, istnieje też coś takiego jak Loving FLR, oparte na miłości. Ten koncept mi się spodobał, musiałam dowiedzieć się więcej.

Jaka jest różnica między relacją Femdom a FLR?

Femdom to określenie na szerokie spektrum kobiecej dominacji w klimacie BDSM. Od opartych wyłącznie na praktykach seksualnych sesji, podczas których Domina mniej lub bardziej pastwi się (za obopólną zgodą) nad ulegającym jej mężczyzną lub kobietą, po stałe, wieloletnie związki, w których to kobieta dominuje i wykorzystuje "arsenał" środków sadomasochistycznych na uległym partnerze/partnerce.
 

Termin Femdom zatem może dotyczyć zarówno sytuacji jednorazowej, jak i związku (ze wszystkimi stanami pomiędzy), natomiast tym, co pojawia się w każdej sytuacji są: dominacja kobiety i sadomasochistyczne praktyki seksualne.
 

Tymczasem FLR to związek. Jak napisał jeden z moich rozmówców o nicku "passenger": mowa tu o "stabilnej relacji, w której maksymalna ilość aspektów związku (czasem może nawet wszystkie albo niemal wszystkie) są skonfigurowane tak, że to Kobieta podejmuje decyzje i wszystko jest podporządkowane, w pierwszej kolejności i zawsze, Jej potrzebom, Jej dobrostanowi czy Jej nastrojom, a czasem też wręcz zachciankom czy potrzebom chwili, jeśli Ona je takimi postrzega. Może to być odmiana relacji małżeńskiej lub nieformalnego, ale stałego związku, w którym strony zgodnie dochodzą do przekonania, że Kobieta zawsze podejmuje lepsze decyzje, lepiej zarządza z perspektywy obojga osób, nawet jeśli pierwotnie mężczyźnie może się wydawać, że jest inaczej. Jest to, innymi słowy, jakiś wyraz ogólnego poglądu, że świat zorganizowany przez Kobiety byłby zdecydowanie lepszy niż ten, z którym mamy do czynienia i jest to pomysł na to, żeby go tak zorganizować w mikroskali. Facet ulega w jakimś sensie kierowany racjonalną niemalże kalkulacją, że Kobieta lepiej zagospodaruje zarobione przez niego pieniądze, lepiej zorganizuje mu życie, lepiej wykorzysta i zagospodaruje jego wszelako rozumiany potencjał. Ostatecznie także z korzyścią dla niego." W takim związku mogą występować elementy BDSM, ale nie muszą. Zależeć to będzie od upodobań i decyzji kobiety.
  

Jak ujął to inny rozmówca: "U mnie jest tak, że to ja chcę się podporządkować, innymi słowami wejść po pantofel i być tylko dla przyjemności mojej Pani. Fajnie brzmi, ale nie może się na tym skończyć. Ponieważ jesteśmy małżeństwem, to musiałem sobie odpowiedzieć na pytanie jak ma to u mnie wyglądać, przecież nie chcę najpierw powiedzieć, że od teraz będę służył, a potem dalej robić to samo. To był dla mnie sygnał do poszukiwań, prób zrozumienia, co może być dla Pani fajne, co dla mnie, jak to połączyć. Szybko się okazało, że ja jestem w stanie pójść dużo dalej niż Pani: bicie, wiązanie a może nawet CFNM to coś, co mnie podnieca. Pani na razie chce być od tego z daleka... No i właśnie.... Czy może się Femdom obejść bez tego? Jedynym rozsądnym rozwiązaniem, na które trafiłem jest coś, co Amerykanie nazwali Loving FLR. Polega to na tym, że Pani dostaje to, czego chce, a uległy to, czego Pani chce. Wówczas obeność BDSM w związku zależy tylko i wyłacznie od Pani. Można mieć Loving FLR bez BDSM, Femdom już nie bardzo..." (jack)

FLR może być zatem związkiem waniliowym, bez wyzywającej bielizny, szpilek, pejczy, surowych spojrzeń i bicia. Już widzę te zawiedzione miny uległych... To prawda, dla wielu z nich związek traci atrakcyjność, jeśli nie ma tych erotycznych, fetyszystycznych i sadomasochistycznych aspektów. Z drugiej strony jest to niejednokrotnie bardziej prawdziwa dominacja, prawdziwe przywództwo, a nie udawany "teatrzyk", w którym dominacja i uległość są tylko na chwilę. W FLR kobieta decyduje o roli i typie erotyki. Może być też tak, że usatysfakcjonowana i zaspokojona kobieta nagradza swego uległego takimi perwersjami, o jakie poprosi ;)

Pantoflarz czy rycerz?

Potocznie i pejoratywnie mężczyznę podporządkowującego się w związku kobiecie określa się mianem pantoflarza. Nawet niektórzy ulegli sami tak o sobie myślą i piszą, że mają "naturę pantoflarza". Jeśli komuś takie określenie pasuje, albo jeśli mężczyzna czerpie dodatkową przyjemność z upokorzenia – proszę bardzo. Jednak można spojrzeć na przywództwo kobiety i uległość mężczyzny z innej perspektywy. Pozytywnym wzorcem może być tu relacja rycerza i damy jego serca. Większość rycerzy miało swoją damę. Był to zwyczaj zachodni, dworski. Rycerz wybierał damę, która wywierała na nim wrażenie urodą i/lub cnotami.Tejże kobiecie rycerz ślubował wierną służbę, polegającą miedzy innymi na obronie jej honoru i czci w każdej sytuacji, dokonywaniu dla chwały jej imienia czynów chwalebnych na turniejach i w boju, ale też np. służeniu jej przy stole. Powinien także sławić jej mądrość, urodę i wszelkie cnoty, jakie dama ta posiadała. Rycerz oddawał jej szacunek i cześć. Dama ta nie musiała w przyszłości zostać żoną rycerza, wręcz przeciwnie, często zostawała żoną innego, była to więc miłość platoniczna.

 

Odwołanie się do rycerskiego wzorca ma wiele zalet: pomaga mężczyźnie czuć się dumnym, silnym i męskim, a kobiecie szanować swego uległego partnera.

Korzyści dla obu stron

Stabilny związek FLR, w którym obie strony czują się dobrze w swoich rolach, może być bardzo satysfakcjonujący i rozwijający. Kobiety jako liderki często dysponują lepszymi zdolnościami komunikacyjnymi, empatią, poczuciem odpowiedzialności za innych oraz większą otwartością – czyli tzw. ‘miękkimi umiejętnościami’. Będąc głowami rodziny troszczą się o wszystkich jej członków i sprawnie zarządzają zasobami. Natomiast mężczyzna, zwłaszcza taki, który na co dzień, na polu zawodowym musi okazywać stanowczość i twardość, w domu rządzonym przez kobietę znajdzie wytchnienie od tej zewnętrznej zbroi, może okazać wrażliwość, oddanie i znaleźć wewnętrzny spokój.

Gdzie ci mężczyźni?

Narzekania kobiet na mężczyzn są prawdopodobnie równie stare jak narzekania "starych" na "dzisiejszą młodzież". Jednak czytając różne fora, dyskusje oraz rozmawiając z koleżankami widziałam, że wiele kobiet jest sfrustrowanych tym, że nie mogą znaleźć odpowiedniego partnera. I to nawet w sytuacji, gdy wydaje się, że potencjalnych kandydatów jest bardzo wielu. Sama zresztą doświadczyłam podobnej frustracji na etapie poszukiwania uległego (to jednak trochę inna historia, inny kontekst). Zatem kiedy zobaczyłam książkę Philipa Zimbardo i Nikity Coulombe pt. Gdzie ci mężczyźni? skusił mnie zarówno tytuł, jak i nazwisko autora. Philip Zimbardo to znany amerykański psycholog, autor między innymi świetnych podręczników, które pamiętam jeszcze ze studiów. I jeśli on napisał książkę o takim tytule, to znaczy, że rzeczywiście problem musi być poważniejszy i mieć głębsze przyczyny, nie jest to zwykłe narzekanie sfrustrowanych singielek.

"Gdzie się podziali atrakcyjni mężczyźni? To nie jest właściwe pytanie. Prawdziwy problem tkwi w coraz mniejszej podaży „mężczyzn piątkowych” przy coraz większym zapotrzebowaniu na nich. Mamy skończoną liczbę mężczyzn i skończoną liczbę kobiet. Średnia jakość kobiet dzisiaj rośnie: wykształcenie, sukcesy zawodowe, status ekonomiczny i tak dalej, podczas gdy równocześnie maleje liczba męskich odpowiedników z podobnymi kwalifikacjami. Wraz z coraz wyższą liczbą kobiet kończących studia i faktem, że w niemal połowie obecnych małżeństw małżonkowie mają zbliżone wykształcenie, kobiety będą miały do wyboru coraz mniejszą pulę równie wykwalifikowanych mężczyzn." Równolegle ma miejsce drugi proces: "Mamy do czynienia z rekordową liczbą facetów niedających sobie rady w szkole, nieumiejących sprostać dziewczynom w kontaktach społecznych i kobietom w sferze seksualnej."

Jakie są tego przyczyny? Według Zimbardo i Coulombe można wyróżnić ich trzy poziomy:

• predyspozycje takie jak nieśmiałość, impulsywność, brak sumienności,
• czynniki sytuacyjne jak wychowywanie się bez ojca, dostępność gier komputerowych i darmowej pornografii oraz
• czynniki systemowe, polityczne i ekonomiczne, m.in. skutki równouprawnienia, wpływ mediów, braku pracy czy mniej uchwytne, jak estrogeny w środowisku.

"Ten atak z trzech stron sprawił, że wielu mężczyznom brakuje jasno wytyczonego celu i podstawowych umiejętności społecznych. Mając dwadzieścia parę, a nawet trzydzieści lat, żyją na koszt rodziców, nierzadko wręcz z nimi, rozciągając okres adolescencji na wiek dawniej zarezerwowany na robienie kariery i zakładanie rodziny."

Przyglądając się temu, dlaczego faceci grają w gry wideo i oglądają pornografię, zobaczymy, że jest to zarówno objaw, jak i przyczyna ich ogólnego upadku. Istnieje zwrotna zależność między intensywnym oglądaniem pornografii i graniem w gry, a problemami społecznymi, seksualnymi i motywacyjnymi, jedno wpływa na drugie i na odwrót. To napędza błędne koło społecznej izolacji. Zarówno gry, jak i pornografia są źródłem rozrywki i mają ciekawe oraz użyteczne zastosowania, ale mogą również stanowić ogromną stratę czasu i potencjalnie wyrządzać niektórym chłopcom psychologiczną i społeczną krzywdę.

Za nadmierne można uznać cztery godziny lub więcej dziennie spędzane na grach wideo w samotności. Trudniej jest określić, czym jest nadmierna ilość pornografii. Skutki pornografii są bardziej abstrakcyjne i powinny być rozpatrywane w kontekście indywidualnej reakcji danego człowieka. Ciemną stroną wirtualnego uzależnienia jest złudzenie, że w porównaniu z grami/pornografią realni ludzie i prawdziwe życie są nudne i niewiele warte. Pornografia w nadmiarze i pozbawiona realnego kontekstu może powodować też desensytyzację (odwrażliwienie na bodźce), kompleksy, ale też zupełnie nierealistyczne oczekiwania wobec kobiet.

"Wielu mężczyzn w Stanach Zjednoczonych uległo kompleksowi Madonny i Ladacznicy (...) Miłość bez seksu i seks bez miłości – mężczyźni ci pragną wartościowej kobiety na żonę i dziwki na kochankę. Kiedy w prawdziwym życiu spotykają kobietę, która jest dobra/seksowna, są skonfundowani i często ją odpychają – dla nich seks musi być bezosobowy. A to jest źródłem poważnych problemów z intymnością dla wszystkich zaangażowanych stron."

Innym zjawiskiem, do którego popularności przyczyniły się niestety również same kobiety, jest popularność tzw. "artystów podrywu" (pickup artist). Ostatnimi czasy pojawiło się wiele książek i szkoleń wskazujących jak skutecznie poderwać kobietę. To zestawy sztuczek i manipulacji, które robią dobre wrażenie w pierwszej chwili. Niestety rozwiązania te nie obejmują obszarów ważnych dla długotrwałej relacji, jak znajdowanie wspólnych zainteresowań, przechodzenie od obopólnej obcości do wzajemnego zaciekawienia czy wręcz przemiany w stałego partnera. Jednak Zimbardo dowodzi, że mężczyźni są tak dobrzy, jak wymagają tego od nich kobiety... i ani trochę więcej. Zbyt łatwy dostęp do seksu źle wpływa na męską motywację do osiągania innych celów życiowych. Przez lata kobiety łapały się na lep dobrej strategii marketingowej, a nie porządnej bazy i wartości, co doprowadziło do znacznego ograniczenia puli mężczyzn, z którymi dziś przyszło się zmierzyć. Faceci wiedzą, że liczy się show i to, jak dobrze się zaprezentują, przeważnie wystarczy, by osiągnąć wszystko, czego chcą od kobiety – i dla wielu właśnie o to w tej grze chodzi.

Sytuacja obecnie jest taka, że w miarę atrakcyjny mężczyzna ma w bród atrakcyjnych kobiet chętnych na seks. Dopóki mężczyzna wie, że ma dostęp do nowych partnerek i nie jest jeszcze w głębszej relacji z kobietą, dopóty w jego najlepiej pojętym interesie jest w taki związek nie wchodzić. Faceci o tym doskonale wiedzą. Co więcej, to tylko nakręca dostęp do seksu bez zobowiązań. I koło się zamyka.

Autorzy dowodzą jednak, że mimo różnic między atrakcyjnymi mężczyznami i tymi z „drugiego wyboru” wciąż istnieją "ukryte magazyny wysokiej klasy mężczyzn niezauważanych przez kobiety. Są to ci mniej rzucający się w oczy faceci z zasadami i solidnym biznesplanem, po których nie widać, co potrafią. Oni po prostu robią swoje, zamiast wybrać show – ich strategia marketingowa jest pasywna. (…) Jeżeli nie będzie żadnych zachęt dla mężczyzn traktujących związki poważnie, to kobiety doprowadzą do zaniku zapotrzebowania na nich i ostatecznie ich podaż się zmniejszy. Kobiety powinny znaleźć sposób na docenienie szczerych prób ze strony takich mężczyzn czymś więcej niż uprzejmymi wyrazami szacunku, na przykład pomóc im uzupełnić jakiś brak (pewności siebie, stylu) albo podsunąć kilka sugestii, które mogliby wykorzystać przy kolejnych wybrankach. Proponujemy, aby kobiety wzięły na siebie rolę wspierającą, ucząc mężczyzn innych sposobów budowania i utrzymywania związku."

Tak więc Drogie Panie, nie zniechęcajmy się, tylko uczmy facetów być lepszymi ;)

Na podstawie: 

Philip G. Zimbardo & Nikita S. Coulombe

Gdzie ci mężczyźni?

Tłum. Małgorzata Guzowska

PWN Warszawa 2015

Nietypowe związki w "Grze o tron"

Serial "Gra o tron" (GoT) oparty na "Sadze ognia i lodu" R.R.Martina należy do moich ulubionych. Zatem w oczekiwaniu na szósty sezon w kwietniu, postanowiłam przyjrzeć się światu Westeros pod kątem nietypowych związków. A jest ich mnóstwo. Choć głównym motywem GoT jest walka o władzę i miejsce na żelaznym tronie w Królewskiej Przystani, jednak bogactwo przedstawionych związków jest zdumiewające.

Cersei i Jaimi Lannister

Oficjalna religia panująca w Westeros to wiara w Siedmiu. Narzuca ona dość rygorystyczne, tradycyjne obyczaje seksualne, przypominając pod tym względem religię katolicką. Jednak jak to bywa, rzeczywistość jest dużo bardziej skomplikowana. Najbardziej nietypowy jest tu kazirodczy związek Cersei i Jaimiego Lannisterów. To bliźniacze rodzeństwo jest ze sobą bardzo mocno związane od dzieciństwa, a kiedy wkraczają w wiek dojrzewania zakochują się w sobie miłością erotyczną*. Ukrywają ten związek przed wszystkimi, a Cersei zostaje małżonką króla Roberta Baratheona. Nie jest z nim jednak szczęśliwa i potajemnie nadal utrzymuje związek ze swoim bratem bliźniakiem. I to Jaimi staje się ojcem trójki jej dzieci: Joffreya, Tommena oraz Myrcelli. Oficjalnie jednak dzieci te są dziećmi króla Roberta i noszą nazwisko Baratheon. Konieczność ukrywania kazirodczego związku skłania Cersei i Jaimi'ego do prób zabijania tych, którzy mogliby go ujawnić.

Oberyn Martell + Ellaria Sand + ∞

Oberyn Martell, książe z Dorn, oficjalnie ma kochankę i liczne nieślubne córki, o które dba. Południowa, orientalna część Westeros jest miejscem, gdzie panuje chyba największa swoboda obyczajów. Według autora George R.R. Martina, Dorne jest luźno inspirowany przez Hiszpanię za panowania Maurów, co kulturowo odróżniało ją od reszty średniowiecznej Europy Zachodniej**. W Dorn posiadanie nieślubnych dzieci nie jest niczym hańbiącym, a one same mają dość wysoką pozycję społeczną. Niemniej, zwyczajem całego Westeros, wszystkie bękarty noszą to samo nazwisko, charakterystyczne dla miejsca pochodzenia – na Dornie jest to Sand (Piasek).

W serialu przedstawiono Oberyna jako biseksualistę, który chętnie korzysta z uroków seksu z przedstawicielami obu płci, nie kryjąc się z tym. Mówi o sobie: "Jeśli chodzi o wojnę, walczę za Dorn, jeśli chodzi o miłość... nie wybieram żadnej strony". Apetyt seksualny Czerwonej Żmiji. jak go zwą, jest powszechnie znany. Jego kochanka Ellaria Sand towarzyszy mu wszędzie, także przy seksie z nowopoznanymi atrakcyjnymi kobietami i mężczyznami.

Stannis Baratheon + Selyse + Melisandre

Lordem Smoczej Skały jest Stannis Baratheon, brat króla Roberta. Jego żoną jest Selyse. Jednak jego prawdziwą partnerką i kochanką jest Melisandre - czerwona kapłanka Pana Światła, R'hllora.

Wierzy ona, że Stannis jest bohaterem z proroctwa, który ma uratować świat i tą wiarę zaszczepiła zarówno Stannisowi, jak i jego żonie. Jest przekonująca do tego stopnia, że żona Stannisa nie ma nic przeciwko temu, że mąż sypia z kapłanką. Kiedy on ze wstydem przyznaje się Selyse do tego, że zdradził ją z Melisandrą, okazuje się, że żona już o tym wiedziała od samej kapłanki i uważa, że jest to służba bogu Światła. Sama Selyse prawdopodobnie nie kocha się już ze Stannisem po tym, jak próby spłodzenia męskiego potomka kilkukrotnie się nie powiodły, a ich jedynym dzieckiem jest dziewczynka, która choruje na strasznie oszpecającą chorobę zwaną "szarą łuszczycą". Selyse znajduje ulgę w fanatyzmie religijnym, tymczasem Melisandra podsuwa Stannisowi wizje podboju świata i swoje gorące ciało. Inna sprawa, że w magicznym świecie Westeros, stosunki płciowe z czerwoną kapłanką kończą się spłodzeniem morderczych cieni...

Daenerys Targaryen + Khal Drogo/ Hizdahra zo Loraq + Daario Naharis + całe mnóstwo pozbawionych męskości facetów

Jako przedstawicielka starożytnej dynastii Targaryenów, Daenerys powinna poślubić swego rodzonego brata Viserysa Targaryena. W przeciwieństwie do zwyczajów panujących w większej części Westeros, związki między rodzeństwem są w dynastii Targaryenów uświęconą tradycją i mają służyć zachowaniu czystości krwi (podobne zwyczaje panowały w starożytnym Egipcie). Jednak Dany zostaje z powodów politycznych poślubiona Khalowi Drogo, przywódcy barbarzyńskich Dothraków. Mimo że została mu oddana wbrew swej woli, z czasem pokochała tego potężnego wojownika. Po jego śmierci zaś obdarzyła gorącym uczuciem najemnika Daaria Naharisa, który zdobył jej serce swą brawurą i sprawnością w walce. Następnie Daenerys kupiła armię elitarnych żołnierzy niewolników zwanych Nieskalanymi – w trakcie szkolenia pozbawiono ich męskości, są eunuchami. Użyła ich do zdobycia miasta i uwolniła ich, ale postanowili pójść za nią i dla niej walczyć. Sługą Daenerys jest także rycerz Jorah Mormont, zakochany w niej i bezgranicznie oddany. Ich związek nie ma w serialu seksualnych aspektów, jednak Jorah wyraźnie adoruje królową i cierpii dlatego, że wybrała ona Daaria na kochanka. Niektórzy na określenie tej relacji używają modnego teraz terminu "friendzone". Moim zdaniem Jorah to świetny kandydat na uległego, wierny i oddany.

Podbiwszy miasto Yunkai, Daenerys postanowiła wyjść za mąż za Hizdahra zo Loraq'a – przedstawiciela najznamienitszych, arystokratycznych rodów tego miasta. Uczyniła to dla zapewnienia spokoju, bez uczuć. Jej kochankiem cały czas jest Daario.

Powyższe opisy nie wyczerpują tematyki nietypowych związków w serialu "Gra o tron", można by jeszcze opisywać homoseksualny związek Renly'ego Baratheona i Lorasa Tyrella, karła Tyriona Lannistera i prostytutki Shae, czy wreszcie pełne przemocy i zbrodni związki Ramsay'a Snow/Boltona (zabijał kolejne dziewczyny, gdy mu się znudziły).

George R.R. Martin tworząc sagę czerpał bardzo wiele zapożyczeń z historii, dlatego jego książki czyta się z takim zafascynowaniem. Jego bohaterowie są ludzcy, wielowymiarowi, żyją pośród intryg, są śmiertelni w dosłownym tego słowa znaczeniu. Odbiegają od typowego kanonu fantasy. Temu zresztą cała seria zawdzięcza tak wielką popularność na świecie. Teraz czekam na to, co przyniesie szósty sezon :)

* W rzeczywistości rodzeństwo wychowywane ze sobą z reguły nie odczuwa pociągu seksualnego do siebie nawzajem. Natomiast odwrotnie: gdy siostra i brat wychowują się oddzielnie, to gdy spotkają się w odpowiednim wieku, często zakochują się w sobie – zjawisko to nazywa się genetyczną atrakcyjnością seksualną (ang. genetic sexual attraction)

** Jako inspiracje dla Dorn George R.R.Martin wymienił też Walię i Palestynę.

Życzenia noworoczne 2016

Wszystkim zaangażowanym w nietypowe związki oraz wszystkim marzącym, by się w takowych znaleźć, powodzenia w 2016 roku :)

A grafika do życzeń przekorna, znaleziona w sieci.
 

"Pani męskich umysłów" – recenzja

Zupełnie przypadkiem, szukając innej książki, trafiłam na spotkanie z Anną Mytyk, autorką powieści "Pani męskich umysłów". Tytuł i klimatyczna okładka od razu przykuły moją uwagę, a gdy się okazało, że mogę mieć egzemplarz z autografem, nie zastanawiałam się i kupiłam książkę.

Miałam nadzieję na zgrabnie napisaną powieść o Femdom (kobiecej dominacji), jednak rozczarowałam się. Główna bohaterka Aleksandra, ładna i bogata szefowa firmy zajmującej się modą (a jakże ;) ) ma za sobą "mroczną" przeszłość jako domina. Według opisu jej celem było sprawowanie władzy w każdy z możliwych sposobów, a przede wszystkim tej na płaszczyźnie seksualnej. Jednak akcja powieści dotyczy okresu, kiedy Aleksandra poznaje Adama – przystojnego i utalentowanego kardiologa, także zamożnego (a jakże ;) ), który sam jest dominujący i bohaterka mu ulega. Potem oboje zakochują się w sobie i przechodzą metamorfozę. Aleksandra żałuje bycia dominą i traktowania mężczyzn jako seksualnych zabawek, bo chce się spełniać jako żona i matka. Adam też łagodnieje, jest troskliwy i zapowiada się na bardzo dobrego ojca. Potem w historii pojawiają się jeszcze inni mężczyźni, jest kilka zwrotów akcji, ale nie zdradzę więcej.

Jak to w powieści erotycznej, fabuła jest tu często tylko pretekstem do przedstawiania scen namiętności. Takich scen rzeczywiście jest w tej książce sporo. Bohaterowie pomysłowo uprawiają "seks z pieprzykiem", w różnych miejscach i okolicznościach, wiążąc się nawzajem, używając opasek na oczy, czy farbek, którymi można wysmarować ciało kochanka, by potem namiętnie je zlizać. Zatem jeśli ktoś lubi poczytać sobie o seksie w wersji kinky, to owszem, znajdzie tu coś dla siebie. Natomiast kobieca dominacja pojawia się tu tylko sporadycznie, zatem tytuł "Pani męskich umysłów" jest niestety mylący. Jeśli by patrzeć pod kątem samych scen seksualnych, to przeważają te z męską dominacją w wykonaniu Adama. Mam wrażenie, że są nawet bardziej przekonywająco opisane, dużo w nich namiętności i autentyczności. Dla mnie było to niestety rozczarowanie, bo - sugerując się tytułem - spodziewałam się powieści, w której rzeczywiście kobieca dominacja będzie odgrywała główną rolę. Tymczasem jest jej tu niewiele i jest ona sprowadzona do "wulgarnego seksu z uległymi" (sic!)

Autorka podkreśla, że książkę tą wydała sama, bez współpracy z jakimkolwiek wydawnictwem. Jest to powód do dumy, ale niestety książka na tym ucierpiała. Naprawdę w wielu miejscach przydała by się korekta. Błędy psują frajdę z czytania. To debiut, ale warto byłoby dopracować kolejne wydanie lub ciąg dalszy - jeśli będzie.

Ciekawa jestem opinii osób, którym się podobały powieści o Greyu , ta książka pewnie trafiła by w ich gust.

Czy można skłonić partnerkę do BDSM? Jak?

Otrzymuję takie pytania głównie od uległych mężczyzn: jak nauczyć partnerkę dominacji? Jak przekonać żonę/ dziewczynę do BDSM? Chcę, żeby żona dominowała nad mną – jak to zrobić?

Sama staram się zgłębić ten temat. Osobiście mam doświadczenia z przekonywania męża do akceptowania mojego uległego, ale wiadomo, przekonywanie męża przez żonę to nie to samo, co przekonywanie żony przez męża :D

Już sam fakt, że to ty do mnie piszesz, a nie ona, jest nieco problematyczny. To ty chcesz, żeby ona dominowała - i jakoś tak się składa, że piszesz zamiast niej. Świadczy to o tym, że inicjatywa jest po twojej stronie, a partnerce niekoniecznie na tym zależy. Być może uda ci się nakłonić ją do pewnych praktyk, ale jeśli jesteś naprawdę uległy, to narzucając swoją wolę i tak nie jesteś usatysfakcjonowany, nawet jeśli ci się uda – taki paradoks ;)

Tymczasem czy partnerkę choć trochę interesuje temat dominacji? Czy ma do tego predyspozycje (np. czy jest pewna siebie? trochę autorytarna?) Czy czyta/ ogląda jakieś materiały o Femdom? Rozmawialiście na ten temat? Czy jest zaciekawiona tematem? Jakie praktyki byłyby satysfakcjonujące dla Ciebie i jak bardzo odbiegają od tego, co obecnie robicie? itd.

Takich ważnych pytań jest wiele. Uważam, że w jakimś stopniu można przekonać partnerkę do niektórych praktyk np. fetyszystycznych, jednak trzeba to robić z wyczuciem, bo każda osoba jest inna, ma inne poglądy na ten temat. Natomiast jeśli chodzi o dominowanie, wymaga to też pewnych predyspozycji psychicznych.

Czy można w kimś stworzyć to, czego nie ma? Być może, ale wzrost jakiejś cechy, taki od podstaw, od nasionka, zajmuje lata. Załóżmy, że chcesz jednak, aby rozbudziła się ta iskra dominacji, która jest już obecna w twojej żonie – przyszłej Pani. Dostrzegasz ten błysk w oku i uśmiech, gdy uda jej się postawić na swoim, bywa autorytarna, widzisz, że lubi by jej usługiwano, czasem traktuje kogoś z wyższością etc. Zatem, jest szansa. Zachęcenie partnerki do eksperymentów w sypialni jest możliwe. Nasza seksualność ewoluuje, zmienia się w ciągu życia. Niektóre osoby są w tej sferze bardziej elastyczne i otwarte niż inne.

Po czym poznać osoby otwarte na eksperymenty?

Nie jest to jednoznaczne z dominowaniem, ale pewna otwartość w sferze seksualnej jest niezbędna, by z osoby "waniliowej" stać się "kinky", a potem dominującą.

Otwartość na doświadczenia to ważny wymiar osobowości, który przejawia się w wielu sferach. Składają się na nią:

• żywa, twórcza wyobraźnia,
• wrażliwość estetyczna, zainteresowanie sztuką,
• otwartość na stany emocjonalne – swoje i innych ludzi,
• aktywne poszukiwanie nowych bodźców, podejmowanie różnych nowych aktywności,
• intelektualna ciekawość, „głód intelektualny”
• gotowość do analizy wartości społecznych, politycznych i religijnych, odwrotność dogmatyzmu, skłonność do kwestionowania autorytetów.

Im więcej takiej otwartości i tolerancji w ogóle, tym z reguły będzie też więcej otwartości i tolerancji w sferze seksualnej.

Czasem dostaję wręcz pytanie: "Czy może Pani pokazać mojej partnerce, jak się dominuje?"

Pokazywać się nie podejmuję, ale porozmawiać z nią mogę :) Byłoby to poradnictwo psychologiczne, jakim się zajmuję. W takim przypadku proszę o kontakt mailowy, będziemy się umawiać.

Inspirująca może okazać się też historia Macieja, który opowiedział mi o tym, jak przekonał partnerkę do BDSM. Maciej wyraził zgodę, bym zacytowała naszą rozmowę na blogu.

Ja - Namówiłeś swoją partnerkę do dominacji?

Maciej - Tak. Po pół roku spotykania się. Postanowiłem z nią o tym pogadać. Zareagowała bez entuzjazmu, ale wracałem do rozmowy. Pokazywałem delikatne zdjęcia, jakieś filmiki w necie. W końcu zgodziła się na pieszczoty stóp. Od tego wszystko się zaczęło.

- Gdzie poznałeś swoją partnerkę? Przez internet?

- Nie, na spływie kajakowym.

- Czy na samym początku była osobą waniliową, czy miała już jakiś kontakt z BDSM?
- Twierdzi, że nie miała. Lubiła delikatny seks, pieszczoty bez mocniejszych doznań.
Do dziś nie wiem, czy polubiła BDSM, czy robi to bo wie, że to dla mnie ważne. Nie wiem ...

- A jakie praktyki obecnie uprawiacie?
- Obecnie dość bogato to wygląda, przynajmniej dla mnie. Biorąc pod uwagę, że zaczynała od zera. Teraz nasze praktyki to lizanie stóp, chodzenie na smyczy, robienie za podnóżek, policzkowanie lekkie, wiązanie liną, klepanie jąder, spanking. Picie przeze mnie nasienia... pierwszy raz była bardziej obrzydzona ode mnie ha, ha

- Domyślam się, że dominacja w waszym związku dotyczy wyłącznie sfery erotycznej, w sypialni, czy tak?

- Tak, dominacja tyczy się głównie sytuacji intymnych.

- Gdy zaczynałeś mówić o BDSM, czy u partnerki pojawiały się jakieś obiekcje, niechęć? Jak sobie z tym radziłeś?

- Tak początkowo wyczuwałem małą niechęć, mówiła, że się do tego nie nadaje. Śmiała się z moich skłonności. Potrzebowałem wielu rozmów, by troszkę zmienić jej punkt widzenia.

- Interesuje mnie też, czy uważasz, że twoja partnerka jest ponadprzeciętnie otwarta na nowe doświadczenia. Czy Twoja partnerka ma któreś z tych cech?

- Czy jest otwartą? Hmm... myślę, że jest osobą bez kompleksów, otwartą na nowe znajomości i doświadczenia. Szybko się nudzi, więc potrzebuje co rusz nowych bodźców.
Natomiast podkreślam, że w przekonanie jej do BDSM włożyłem mnóstwo pracy.
Rozmów, że to dla mnie ważne, że mi zależy, że się odwdzięczę. Że możemy zacząć od tego, że będę sprzątać nago mieszkanie, a ona będzie mnie poganiać. Tutaj postawiliśmy pierwsze kroki.
Internet, pokazywanie zdjęć, filmów, że inni też tak mają, tak się bawią.

- Czy obecnie jesteś zadowolony z Waszej relacji?

- W 90 % jestem. Brakuje mi jeszcze większego poniżenia, ale wiem, że skoro mnie kocha, to nie jest jej łatwo.

- Dziękuję za rozmowę.

Seksualne niedopasowanie w małżeństwie

    Dość często piszą do mnie mężczyźni będący w związkach małżeńskich, twierdzący, że partnerka nie jest zainteresowana niestandardowym seksem, czyli aktywnościami typu przebieranie się, BDSM, seks analny itp. Piszący są zwykle dość zdesperowani i sfrustrowani brakiem zaspokojenia seksualnego, do tego dowodzą, że jedynym wyjściem jest zdrada, bo żona na pewno się nie zgodzi na ich propozycje. Chcą więc znaleźć inną partnerkę, dyskretną, tak, by ten związek ukryć przed małżonką... Pojawia się też pytanie, jak znaleźć taką partnerkę, którą interesuje... i tu wyszczególnienie praktyk seksualnych, których nie udaje się zrealizować w związku.

Samą kwestię zdrady można oceniać różnie, szukać różnych wytłumaczeń, okoliczności łagodzących albo też potępiać etc. Nie tym się chcę teraz zająć.

Zacznijmy od tego, że seksualne niedopasowanie w małżeństwie dotyczy wielu par, także tych zupełnie tradycyjnych. Według terapeutki Tiny B. Tessiny, której książkę "Pieniądze, seks i dzieci. Główne przyczyny kłótni i rozwodów" gorąco polecam, długie i udane życie seksualne jest jednym z najtrudniejszych elementów w każdym związku. Nie ma możliwości wyczerpać tego tematu w jednej książce, a co dopiero w notatce na blogu, niemniej poruszę kilka spraw, które według mnie wydają się kluczowe.

Najpierw warto zastanowić się, jakie możliwości ma do wyboru osoba będąca w takim związku małżeńskim, gdy czuje, że oczekiwania i potrzeby seksualne jej i partnera znacznie się różnią?

1. Stłumienie/ograniczenie własnych oczekiwań i potrzeb – może się udać, jeśli nie są one zbyt silne lub wyraźnie wypływają z zasugerowania się nierealistycznymi wzorcami np. z filmów pornograficznych. Czasem też możemy zdecydować, że dla dobra związku nie warto realizować wszystkiego, czego nam się w sferze seksualnej chce.

2. Rozmowa i wspólne znalezienie rozwiązania, jak też wywieranie wpływu na partnerkę, by przychylniej spojrzała na nasze "zboczenia". Często da się znaleźć jakiś kompromis, czego dowodem jest mój związek z mężem i uległym (to dwóch facetów, nie jeden i wiedzą o sobie nawzajem). Łatwiej jest przekonać do praktyk, które są zbliżone do tego, co dotychczas robiliśmy – niby truizm, ale czasem mam ważenie, że piszący oczekiwaliby szybkiego sposobu przekonania partnerki do kilku nietypowych praktyk seksualnych na raz. Jeśli powiedzą jej, że chcieliby wiązać/ być wiązanymi, nosić pończochy i szpilki, a do tego używać w sypialni pejcza, zupełnie normalną reakcją waniliowej partnerki będzie przestrach i zablokowanie dalszych rozmów w tym temacie. Dużo lepiej sprawdza się tu cierpliwość, metoda małych kroków i zastosowanie się do powiedzenia, że "kropla drąży skałę". A także choć trochę wyczucia i wiedzy psychologicznej, żeby podczas tych rozmów i przekonywania nie wywoływać kłótni, nie zrazić do siebie.

3. Poszukiwanie zaspokojenia seksualnego poza związkiem – tu można jeszcze wyróżnić poszukiwanie jawne i zdradę. To pierwsze może odbywać się według zasady Don't ask, don't tell (ang. Nie pytaj, nie mów), kiedy obie strony mniej lub bardziej jasno dają sobie przyzwolenie na "skoki w bok", ale bez wzajemnego informowania się o szczegółach, by nie naruszać kruchego status quo w podstawowym związku. Bywają też takie związki otwarte lub małżeństwa otwarte, w którym partnerzy godzą się na utrzymywanie kontaktów seksualnych z innymi osobami i szczerze się o tym informują. Stąd już krok do poliamorii, w której zakłada się możliwość miłości z wieloma osobami. Związek taki obejmuje więzi intymne i seksualne, a za najważniejsze wyróżniki uznaje się świadomość wszystkich zaangażowanych w taki związek osób, szczerość. Nie znaczy to bynajmniej, że każdy współżyje z każdym, raczej odbywa się to na zasadzie konstelacji typu: mój chłopak ma dziewczynę, która spotyka się z jeszcze innym chłopakiem.
Jeśli zaś chodzi o zdradę, warto zrobić solidny bilans zysków i strat. Przede wszystkim istnieje konieczność ukrywania się: o ile jednorazowe spotkania o charakterze seksualnym da się ukryć, o tyle dłuższy związek – zdecydowanie trudniej. Ukrywanie się na dłuższą metę jest męczące zarówno dla zdradzającego, jak i kochanki. Wiele kobiet nie jest zainteresowanych byciem na dłuższą metę "tymi drugimi" i nawet jeśli akceptują to na początku relacji, szybko przestaje im to wystarczać. Chyba, że czerpią z tej relacji inne korzyści, w tym finansowe. I jest to zupełnie naturalne. Ewentualnie same są w podobnej sytuacji tj. mają małżonka, który nie akceptuje ich pragnień seksualnych i szukają zaspokojenia poza związkiem, ale i dyskrecji – paradoksalnie, taki układ może właśnie być trwały i satysfakcjonujący o tyle, że obie strony mają podobną sytuację i podobne priorytety. Poza tym zwykle jest tak, że "apetyt rośnie w miarę jedzenia" i osoba zdradzająca bynajmniej nie poprzestaje na jednorazowym "skoku w bok". Mamy ogromną potrzebę powtarzania przyjemnych dla nas doświadczeń, nawet za cenę dużych kłopotów, na jakie możemy się narazić. Często zdradzanie się powtarza. Ukrywanie się tworzy też dodatkową barierę między małżonkami, barierę, która z czasem zaczyna rzutować na inne obszary życia, nie tylko na sferę seksualną. A jaka będzie reakcja żony, gdy dowie się o romansie?

4. Rozstanie – to opcja, którą też można rozważyć i która może być uczciwa dla obu stron. Jeśli życie z drugą osobą jest dla nas raczej źródłem frustracji, czujemy, że w związku się "dusimy", a z drugiej strony wiemy, że spełnienie naszych pragnień jest całkowicie sprzeczne z naturą i potrzebami partnera... Jeśli próby porozumienia zawiodły, krzywdzimy się nawzajem, być może warto zakończyć ten etap w życiu, by za jakiś czas rozpocząć następny.

Z moich doświadczeń wynika, że choć rozmowa i szukanie kompromisu w związku wymagają sporo wysiłku, to jest to rozwiązanie najbardziej satysfakcjonujące na dłuższą metę. Na tym blogu planuję rozwinąć temat o tym, jak przekonywać partnerkę/partnera do mniej typowych praktyk seksualnych. To obszerne zagadnienie, do tego przecież każdy związek jest nieco inny. Nie mam jednak możliwości rozmawiać indywidualnie ze wszystkimi chętnymi, zabrakło by mi czasu na inne aktywności. Na indywidualne rozmowy umawiam się w ramach poradnictwa psychologicznego (także online), które prowadzę zawodowo, czyli odpłatnie i umawiając się na konkretne terminy. Jeśli chcesz porozmawiać o jakimś problemie, który mogłabym pomóc rozwiązać, proszę o kontakt mailowy: nietypowezwiazki@gmail.com.